هرپانژینا
این بیماری که بیشتر در نوزادان و کودکان رخ می دهد به طور ناگهانی با تب، گلودرد، سردرد، کاهش اشتها و در برخی موارد گردن درد آغاز میشود. نوزادان ممکن است استفراغ کنند. در عرض دو روز پس از شروع بیماری برآمدگی های خاکستری در دهان و گلو ظاهر میشوند که به زخم های دردناک تبدیل شده و طی 1 تا 7 روز بهبود می یابند به دلیل دردناک بودن بلع نوزادان و کودکان ممکن است دچار کم آبی بدن شوند.
شستشوی دستها راهی مؤثر برای جلوگیری از گسترش این بیماری است.
پلورودینیا اپیدمیک (بیماری بورنهلم)
این بیماری که در کودکان شایع تر است بر عضلات قفسه سینه تأثیر میگذارد و باعث درد شدید معمولاً در یک سمت قفسه سینه یا قسمت بالایی شکم میشود که تنفس را دشوار میکند. علائم معمولاً در عرض 2 تا 4 روز کاهش مییابند اما ممکن است پس از چند روز بازگردند و برای چندین هفته ادامه داشته باشند.
کنژنکتیویت هموراژیک
این بیماری التهاب چشم را شامل میشود بیشتر در مناطق گرمسیری است. علائم آن تورم سریع پلک ها، قرمزی چشم به دلیل خونریزی، اشک ریزش و حساسیت به نور است. به ندرت افراد ممکن است ضعف یا فلج موقت در پاهای خود را تجربه کنند. معمولاً بهبود در عرض 1 تا 2 هفته حاصل میشود.
آنسفالیت
آنسفالیت به التهاب مغز گفته میشود و میتواند باعث تب، استفراغ، سردرد، گیجی، ضعف، تشنج و کما شود.
میلیت شل حاد (AFM)
انتروویروس D68 در کودکان باعث عفونت های تنفسی مشابه سرماخوردگی میشود که با آبریزش بینی سرفه و احساس ناخوشی همراه است و معمولاً تب خفیفی دارد.
در سال های 2014، 2016 و 2018 افزایش موارد شدید ناشی از انتروویروس D68 گزارش شد برخی از کودکان مبتلا دچار نارسایی شدید تنفسی شدند. همچنین در برخی موارد نخاع آسیب دیده و باعث ضعف یا فلج یکی از اندام ها شد، حالتی که به عنوان میلیت شل حاد (AFM) شناخته میشود.
مننژیت آسپتیک
مننژیت به التهاب پرده های مغزی (مننژها) و فضای پر از مایع بین آن ها فضای زیر عنکبوتیه گفته میشود. مننژیت آسپتیک نوعی مننژیت است که توسط عواملی غیر از باکتری های معمول ایجاد کننده مننژیت ایجاد میشود این بیماری در نوزادان و کودکان شایع تر است.
مننژیت آسپتیک ناشی از انتروویروس به ندرت باعث بثورات پوستی میشود. علائم آن شامل تب، سردرد شدید، استفراغ، سفتی گردن و حساسیت به نور است در موارد نادر کودکان ممکن است دچار عفونت ویروسی مغز (آنسفالیت) شوند.
بیماری های ناشی از انتروویروس ها
بیماری های زیر تقریباً به طور انحصاری توسط انتروویروس ها ایجاد می شوند:
- بیماری دست پا و دهان
- عفونت تنفسی انتروویروس D68
- پلورودینیااپیدمیک (بیماری بور نهلم)
- پولیو و سندرم پس از پولیو
- هرپانژینا
برخی دیگر از بیماری ها مانند مننژیت آسپتیک، آنسفالیت، میوپریکاردیت و کنژنکتیویت، هموراژیک میتوانند توسط انتروویروس ها یا سایر عوامل ایجاد شوند.
تشخیص عفونت های انتروویروسی
برای تشخیص عفونت های انتروویروسی پزشکان بثورات پوستی و زخم های دهانی را بررسی میکنند. آزمایش های خون یا نمونه گیری از گلو، مدفوع یا مایع مغزی-نخاعی نیز ممکن است انجام شود.
درمان عفونت های انتروویروسی
هیچ درمانی برای از بین بردن عفونت های انتروویروسی وجود ندارد. درمان این عفونت ها صرفاً به کاهش علائم متمرکز است.
عفونت های انتروویروسی معمولاً به طور کامل بهبود مییابند، اما در مواردی که سیستم عصبی مرکزی یا قلب درگیر شود ممکن است مرگبار باشند.
علائم عفونت های انتروویروسی
سیستم ایمنی بدن بسیاری از عفونت های انتروویروسی را مهار میکند اما برخی افراد علائم تنفسی فوقانی مشابه سرماخوردگی دارند. در مواردی معدود ذات الریه ویروسی ایجاد میشود.
گاهی اوقات انتروویروس ها از سیستم ایمنی فرار کرده و وارد جریان خون میشوند و باعث تب، سردرد، گلودرد و در برخی موارد استفراغ و اسهال میشوند. این بیماری ها گاهی به عنوان آنفلوانزای تابستانی شناخته میشوند هر چند که تنها ویروس آنفلوانزا که انتروویروس نیست باعث آنفلوانزا میشود.
برخی از سویه های انتروویروس باعث ایجاد بثورات پوستی غیر خارش دار یا زخم های دهانی میشوند. این نوع بیماری شایع ترین عفونت انتروویروسی است. در موارد نادر ویروس به یک اندام خاص حمله کرده و علائم بیماری بسته به اندام مبتلا متفاوت خواهد بود.
راه های انتقال:
انتروویروس ها از طرق مختلفی منتشر (منتقل) میشوند:
- بلعیدن غذا یا آب آلوده به مدفوع فرد آلوده
- لمس سطح آلوده و سپس تماس دست با دهان
- استنشاق قطرات معلق آلوده در هوا
سطوح میتوانند از طریق بزاق فرد آلوده یا قطرات حاصل از عطسه و سرفه آلوده شوند.
انتروویروس ها
انتروویروس ها شامل سویه های متعددی از ویروس کوکساکی، اکوویروس، انتروویروس و پولیوویروس هستند. این عفونت ها در مناطق با آب و هوای معتدل به ویژه در تابستان و پاییز شایع تر هستند. این عفونت ها بسیار مسری اند و معمولاً افراد زیادی را در یک جامعه مبتلا میکنند و گاهی باعث ایجاد اپیدمی میشوند. بیشترین میزان ابتلا به عفونت های انتروویروسی در میان کودکان دیده میشود.
عفونت های انتروویروسی ممکن است توسط سویه های مختلفی از این گروه ویروس ها ایجاد شوند.
علائم عفونت های انتروویروسی شامل: تب، سردرد، بیماری تنفسی، گلودرد و گاهی زخم های دهانی یا بثورات پوستی است.
پزشکان تشخیص را بر اساس علائم و معاینه پوست و دهان انجام میدهند.
درمان عفونت های انتروویروسی بر تسکین علائم متمرکز است.
میوپریکاردیت
میوپریکاردیت التهاب عضله قلب (میوکارد) و یا کیسه ای است که قلب را میپوشاند(پریکارد). این بیماری در افراد 20 تا 39 ساله شایع تر است و باعث درد قفسه سینه، آریتمی قلبی، نارسایی قلبی یا حتی مرگ ناگهانی شود.
افراد معمولاً به طور کامل بهبود می یابند اما برخی ممکن است دچار کاردیومیوپاتی گشاد شده شوند. در نوزادان این بیماری (میوکاردیت نوزادی) میتواند منجر به نارسایی قلبی شود که علائمی مانند مشکل تنفس و تغذیه ضعیف ایجاد میکند. بسیاری از نوزادان مبتلا فوت میکنند.
عفونت در نوزادان
گاهی مادران ویروس را در حین زایمان به نوزاد خود منتقل می کنند. معمولاً چند روز پس از تولد نوزاد دچار بیماری شدیدی شبیه به سپسیس می شود که با تب، خواب آلودگی شدید، خونریزی و نارسایی چند اندام از جمله نارسایی قلبی همراه است. برخی از نوزادان بهبود می یابند اما در موارد شدید مرگ ممکن است رخ دهد.
