سرخک

برخی افراد، سرخک را صرفاً یک راش (دانه‌های پوستی) و تب خفیف می‌دانند که ظرف چند روز برطرف می‌شود. اما سرخک می‌تواند عوارض جدی بر سلامت داشته باشد، به‌ویژه در کودکان زیر ۵ سال.

سرخک به‌شدت مسری است. اگر یک نفر به آن مبتلا باشد، تا ۹ نفر از هر ۱۰ نفر اطراف او در صورت عدم محافظت، مبتلا خواهند شد.

بهترین محافظت در برابر سرخک، واکسن سرخک، اوریون و سرخجه (MMR) است. واکسن MMR ایمنی طولانی‌مدت در برابر تمامی سویه‌های سرخک ایجاد می‌کند.

 

علائم و نشانه‌ها

علائم سرخک ۷ تا ۱۴ روز پس از تماس با ویروس ظاهر می‌شوند. علائم شایع سرخک عبارت‌اند از:

• تب بالا (ممکن است به بیش از ۱۰۴ درجه فارنهایت برسد)

• سرفه

• آبریزش بینی (کوریزا)

• چشمان قرمز و اشک‌آلود (ورم ملتحمه)

• راش (دانه‌های پوستی)

 

عوارض

سرخک می‌تواند عوارض جدی برای سلامتی ایجاد کند، به‌ویژه در کودکان زیر ۵ سال. عوارض شایع شامل عفونت گوش و اسهال هستند. عوارض جدی‌تر عبارت‌اند از ذات‌الریه و انسفالیت (التهاب مغز).

 

چه کسانی در معرض خطر هستند:

هر کسی که در برابر سرخک محافظت نشده باشد، در معرض خطر ابتلا قرار دارد.

سرخک در سال ۲۰۰۰ از ایالات متحده ریشه‌کن اعلام شد. با این حال، سرخک هنوز در بسیاری از نقاط جهان شایع است. هر سال، افرادی که واکسینه نشده‌اند و در سفر به سایر کشورها به سرخک مبتلا می‌شوند، آن را به ایالات متحده وارد می‌کنند. این مسافران معمولاً آمریکایی هستند و گاهی اوقات هم بازدیدکنندگان بین‌المللی.

برخی افراد در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به عوارض شدید ناشی از سرخک قرار دارند.

مطالعه‌ی بیشتر:

افراد در معرض خطر بالاتر عوارض سرخک

 

نحوه‌ی انتقال

سرخک بسیار مسری است. این بیماری از طریق هوا و زمانی که فرد مبتلا سرفه یا عطسه می‌کند، منتشر می‌شود.

سرخک بسیار مسری است.

این بیماری از طریق هوا، زمانی که فرد مبتلا سرفه یا عطسه می‌کند، منتقل می‌شود. شما می‌توانید تنها با حضور در اتاقی که فرد مبتلا در آن حضور داشته است، حتی تا دو ساعت پس از ترک آن فرد، به سرخک مبتلا شوید.

با واکسن از خود محافظت کنید.

بهترین راه برای محافظت در برابر سرخک، واکسن سرخک، اوریون و سرخجه (MMR) است. واکسن MMR ایمن و مؤثر است. دریافت دو دوز واکسن MMR حدود ۹۷٪ در پیشگیری از سرخک مؤثر است؛ یک دوز آن حدود ۹۳٪ مؤثر است.

 

برای پیشگیری از سرخک و دریافت مشاوره درباره واکسن MMR، به‌ویژه در صورتی که قصد سفر دارید، با ارائه‌دهنده خدمات بهداشتی خود مشورت کنید

 

چه کسانی باید واکسینه شوند

واکسیناسیون MMR برای کودکان و همچنین بزرگسالانی که شواهدی از ایمنی ندارند، اهمیت دارد. این افراد شامل:

• دانشجویان مؤسسات آموزشی پس از دبیرستان

• کارکنان حوزه بهداشت و درمان

• مسافران بین‌المللی

• زنان در سنین باروری، پیش از بارداری

• گروه‌هایی که به دلیل شیوع اوریون در معرض خطر بیشتری قرار دارند

 

چه کسانی نباید واکسینه شوند

برخی افراد نباید واکسن MMR دریافت کنند یا باید صبر کنند. افراد باید با ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی خود مشورت کنند تا مشخص شود که آیا باید واکسن را دریافت کنند یا خیر. در صورتی که:

• قبلاً پس از دریافت واکسن MMR یا MMRV دچار واکنش آلرژیک شدید یا تهدیدکننده حیات شده‌اند یا هرگونه آلرژی شدید دیگری دارند.

• باردار هستند یا ممکن است باردار باشند. واکسن MMR را تا پس از پایان بارداری به تعویق بیندازید. همچنین حداقل به مدت ۱ ماه پس از دریافت واکسن MMR از باردار شدن خودداری کنید.

• به دلیل بیماری یا درمان‌های پزشکی دچار ضعف سیستم ایمنی هستند؛ یا یکی از اعضای خانواده سابقه مشکلات سیستم ایمنی دارد.

• سابقه بیماری دارند که باعث کبودشدگی یا خونریزی آسان می‌شود.

• اخیراً خون یا فرآورده‌های خونی دریافت کرده‌اند. ممکن است به شما توصیه شود که واکسیناسیون MMR را به مدت ۳ ماه یا بیشتر به تعویق بیندازید.

• مبتلا به سل هستند.

• در ۴ هفته گذشته واکسن دیگری دریافت کرده‌اند.

• بیمار هستند یا بیماری شدید دارند. پزشک می‌تواند شما را راهنمایی کند.

 

علاوه بر این، افراد باید قبل از دریافت واکسن MMRV منتظر بمانند و در صورتی که:

• سابقه تشنج دارند یا والدین، برادر یا خواهرشان سابقه تشنج داشته است.

• در حال مصرف یا قصد مصرف سالیسیلات‌ها (مانند آسپرین) را دارند، به پزشک خود اطلاع دهند.

 

انواع آزمایش‌ها

آزمایش سرولوژی:

تشخیص آنتی‌بادی‌های IgM اختصاصی در نمونه‌ی سرمی که در چند روز نخست پس از بروز بثورات پوستی جمع‌آوری شده باشد، می‌تواند شواهد احتمالی از عفونت فعلی یا اخیر با ویروس سرخک را فراهم کند. سرولوژی از نمونه‌های سرم استفاده می‌کند.

 

Real-time RT-PCR

تشخیص RNA ویروس سرخک در یک نمونه‌ی بالینی می‌تواند تأیید آزمایشگاهی عفونت را ارائه دهد.

آزمایش RT-PCR در زمان واقعی، بالاترین حساسیت تشخیصی را زمانی دارد که نمونه‌ها در نخستین تماس با یک مورد مشکوک جمع‌آوری شوند. RT-PCR از نمونه‌های نازوفارنژیال (گلو)، سواب حلق و نمونه‌های ادرار استفاده می‌کند.

 

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *